23-Nov-2016

Contact maken

De gezichten van de mensen die op straat lopen, lopen meestal niet over van vreugde. Dat verandert op het moment dat twee mensen elkaar ontmoeten. Dan verschijnt er opeens een oprechte glimlach op hun gezichten. Volgens evolutiebiologen is dat een signaal dat de boodschap: "ik ben niet gevaarlijk" uitzendt. Ik vind dat een nogal droogkloterige verklaring. Het geldt misschien voor een verontschuldigende glimlach, maar als mensen elkaar ontmoeten is er meer aan de hand. Volgens mij wordt er op zo’n moment een gelukshormoon in hun bloedsomloop gespoten. En die glimlach zegt dan onloochenbaar: "ik ben blij je te zien, dat maakt me gelukkig".

Volgens mij zijn het streven van de mens naar geluk, naar liefde en naar contact vrijwel synoniem. Het zijn allemaal uitingen van het verlangen van de ziel naar het opheffen van het afgescheiden zijn.

Ik heb een vriend die het benijdenswaardige talent heeft om heel gemakkelijk contact te maken met vreemden. Als ik op vakantie naar een vreemde stad ga amuseer ik me wel een tijdje met het bekijken van bezienswaardigheden, maar eerlijk gezegd gaat een gevoel van ontheemd zijn al snel de overhand krijgen. Hij weet echter waar dan ook ter wereld de meest verrassende en boeiende contacten aan te knopen.

Laatst vertelde hij weer over zo’n geluksdag (want zo ervaart hij het zelf ook) waarop hij zomaar een beetje was gaan rondfietsen, en toen drie heel bijzondere ontmoetingen had.

Samen probeerden we het geheim achter deze ontmoetingen te ontrafelen. Waar we op uitkwamen is dat hij kennelijk een heel goed oog heeft voor het unieke, het "schone" in de ander. Zo raakte hij gefascineerd door de trefzekere gratie van de motoriek van een zemende glazenwasser en de snel wisselende patronen van water en sop die daardoor op de ruiten getoverd werden. Hij ervoer dat als een prachtig dynamisch kunstwerk. Als je zo door iemand gefascineerd wordt is het enige wat je dan nog nodig hebt de durf om hem daar op aan te spreken. Die glazenwasser moet dan wel heel erg slecht geslapen hebben en een knallende ruzie met zijn vrouw gehad hebben, wil er dan niet een heel echt en verrassend contact ontstaan. Daar hoef je echt geen openingszin voor in te studeren. Juist niet! Als je de ander echt ziet staan, komen de juiste zinnen vanzelf in je op.

Ieder mens heeft het diepe verlangen door de ander gezien te worden, en als aan dat verlangen geappelleerd wordt is een uitnodiging tot contact maken onweerstaanbaar. Oprechte nieuwsgierigheid tonen door het stellen van vragen, en door echt te luisteren, zijn wondermiddelen in dezelfde categorie.

Op een gegeven moment betrapte ik mezelf erop dat ik het niet liet merken als ik iets in iemand anders bewonderde. Als ik eerlijk was moest ik bekennen dat er ook een element van jaloezie aan dat gedrag ten grondslag Lag. Sinds ik me dat bewust ben probeer ik er altijd expliciet uiting aan te geven als ik iets van iemand bewonder.

In al deze voorbeelden blijft de basis het unieke in de ander te herkennen, te ontdekken waarin de schoonheid of de heroïek van de ander schuilt. (Volgens mij is dat ook het geheim van goede portretfotografie).

Natuurlijk is dat bij de ene mens gemakkelijker dan bij de ander en je hoeft ook niet met iedereen een diep contact te hebben, maar ik denk dat er op het gebied van contact maken voor velen van ons nog mogelijkheden zijn om daar bewuster mee om te gaan, en daardoor het leven als rijker te ervaren.

(Mijn vriend uit dit verhaal, Gert Westerveld, organiseert trouwens binnenkort weer een workshop contact maken. Zie Voor informatie daarover www.thuisopjewerk.nl )

De ontmoeting van Jacob en Rachel

Nicolaes Moeyaert (ca. 1592–1655) 

Klik op de afbeelding  voor een vergroting

Breng dit blog onder de aandacht van een vriend

Geef een reactie

* verplicht veld